fbpx
Selecteer een pagina

25.04.2017 | Online School

(Bad) Luck – Anne Barnhoorn

[vc_row][vc_column][dt_fancy_title title=”(Bad) Luck – Anne Barnhoorn” title_size=”big” title_color=”custom” separator_color=”custom” custom_title_color=”#000000″ custom_separator_color=”#000000″][vc_empty_space height=”20px”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/3″][vc_single_image image=”5292″ img_size=”full”][/vc_column][vc_column width=”2/3″][vc_column_text]

Maandag 25 april 2016. De telefoon gaat. Het ziekenhuis. Een zeer formele arts aan de andere kant van de lijn vertelt me dat ik een auto immuunziekte heb. Dat dit de reden is waarom mijn haar als een waanzinnige uitvalt en waarom ik continue overal ontstekingen heb. Mijn lichaam is zichzelf aan het aanvallen. Waarom? Tsja. ‘Bad luck’, noemt de arts het.

[/vc_column_text][vc_column_text]

Een andere oorzaak is er niet. ‘Oh en trouwens’, voegt ze er casual aan toe. ‘De ontstekingen op je hoofd laten littekens achter in je haarzakjes. Dus dat haar dat je verliest, dat groeit niet meer terug.’

Paniek!

Zo luchtig als het gebracht wordt, zo’n diepe impact heeft dit nieuws op mij. Google maakt me bang met haar horrorverhalen en foto’s van half kale patiënten zonder nagels en met overal heftige ontstekingsgezwellen. Mijn wereld stort in, ik zak in volledige paniek modus. ’s Nachts pieker ik de uren weg. Wat gaat er gebeuren, waarom heb ik dit, waarom kan ik dit niet controleren? De angst neemt mijn lichaam over. Ieder uitvallend haartje is reden voor een nieuwe mental breakdown. Ik schaam me. Niemand mag weten dat ik dit heb. Ik voel me lelijk, mislukt en slachtoffer. Alles in mij verzet zich. Dit kan niet, dit mag niet, dit wil ik niet.

Stress

Die ‘bad luck’ verklaring, daar kan ik echter niet in mee gaan. Naast het ziekenhuistraject start ik mijn eigen traject. Ik ga eten volgens het auto immuun protocol, waarbij je al het voedsel dat ontstekingsreacties kan bevorderen uit je dieet schrapt. Daarnaast start ik met bioresonantie therapie, waar kort gezegd de foutieve besturing van de chemische processen in het lichaam worden aangepakt. Hier wordt mijn auto immuunziekte lichamelijk verklaard. Mijn bijnier is volledig uitgeput, waardoor mijn lichaam in ‘shut down modus’ is gegaan. Of ik veel stress heb gehad, is de vraag. Ik moet lachen. De laatste vijftien jaar van mijn leven zijn alleen maar stress geweest, op ieder vlak. Angsten, paniekaanvallen, slaapstoornissen, you name it; ik heb er last van gehad.

Coach

Om erachter te komen waarom ik zoveel stress heb ga ik met een coach aan de slag. Er komt van alles boven tafel: Faalangst, perfectionisme, geen grenzen kunnen aangeven, niet naar mijn intuïtie kunnen luisteren, een hele bak aan negatieve overtuigingen en afweermechanismes waarmee ik mezelf alleen maar pijn doe. Om maar niet te beginnen over die enorme koffer aan onverwerkte bagage die ik met me meesleep.

Beerput

When it rains it pours en wie de beerput opent moet deze ook uitruimen. En dus; het wordt een afschuwelijk jaar. Het hele fundament van mijn leven wordt onderuit gehaald. Veranderen komt met pijn en verdriet. Met angst, met van alles kwijtraken en niet weten wat ervoor in de plaats komt. En soms raak ik ongeduldig. En boos. Waarom moet alles kapot? Wanneer wordt het dan beter? Wanneer word ik beter? Een van mijn favoriete schrijfsters, Cheryl Strayed, zegt hierover: You let time pass. that’s the cure. You survive the days. You float like a rabbit ghost through the weeks. You cry and you wallow and you lament and you scratch your way back up through the months. And then one day you find yourself alone on a bench in the sun and you close your eyes and you lean your head back and you realise; you’re ok. 

Lichtpuntjes

En ja, dat klopt. Na driekwart jaar komen er lichtpuntjes. Ik krijg inzichten, ruim ballast op, leef gezonder. Ik ga beter slapen, mijn vermoeidheid wordt minder, mijn ontstekingen verdwijnen. Maar bovenal; ik schaam me niet meer, ben niet meer in verzet. Ik geef me over aan het proces. Vorige week moest ik naar het ziekenhuis voor controle. De arts, die destijds zo luchtig aan de telefoon de bom dropte, zette me onder een enorme lamp en begon door een vergrootglas mijn hoofdhuid te controleren. Verbaasd zwiepte ze mijn haar heen en weer. ‘Het is weg..’ stamelde ze. ‘Sterker nog, ik zie nieuwe haargroei’ Verward keek ze me aan. ‘Tsja’ zei ik. ‘Misschien heb ik gewoon geluk?’

Dinsdag 25 april 2017. Het is precies een jaar later geleden dat mijn diagnose werd gesteld. Mijn leven is nog steeds een chaos zonder houvast of richting. Maar vanavond ga ik uiteten. Heel duur en heel uitgebreid. Twaalf gangen, voor elke maand die voorbij is één. En ik ga proosten op de ziekte die me door de hel heeft gehaald maar die ook mijn wake up call was. En ik ga achterover leunen en naar een kaarsje staren en tevreden denken; I’m ok. I’m totally fucking ok.

~Anne Barnhoorn~

 [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]Related posts
Vorige blog van Anne: Say Watsu?

Niets meer missen van De Bewustzijn School?
Blijf dan op de hoogte via onze Facebook pagina en vergeet je niet in te schrijven voor onze nieuwsbrief.

De Bewustzijn School is de plek midden in de pijp in Amsterdam waar je dagelijks kan werken aan je bewustzijn en ontwikkeling door het volgen van Mind, Body & Spirit lessen. Waar je samen bent en kan werken met gelijkgestemden. Waar jij jezelf en je eigen professie kan verdiepen en uitbouwen.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Keep me inspired

Schrijf je in voor wekelijkse
love letters & inspiratie van ons:

You have Successfully Subscribed!